Optymalizacja wydajności aplikacji w React to proces, który często bywa traktowany po macoszemu w początkowych fazach projektowania interfejsów, co mści się wraz ze wzrostem skomplikowania struktury komponentów. Deweloperzy zazwyczaj skupiają się na dostarczaniu funkcjonalności, odsuwając kwestie płynności działania na moment, gdy użytkownik zaczyna odczuwać wyraźne opóźnienia. Tymczasem React, mimo swojej wbudowanej sprawności, wymaga od programisty świadomego zarządzania cyklem życia komponentu oraz procesem renderowania, aby uniknąć zbędnych operacji procesora i nadmiarowego zużycia pamięci operacyjnej urządzenia końcowego.
Zrozumienie mechanizmu Virtual DOM stanowi fundament, na którym opiera się każda próba przyspieszenia działania kodu. React porównuje nową wersję wirtualnego drzewa z poprzednią i na tej podstawie decyduje, jakie zmiany wprowadzić w rzeczywistym drzewie DOM. Proces ten, zwany rekoncyliacją, jest szybki, ale nie darmowy. Każde wywołanie funkcji komponentu pociąga za sobą koszty obliczeniowe. Kluczem do sukcesu nie jest próba przechytrzenia silnika Reacta, lecz ograniczenie mu pracy poprzez precyzyjne wskazywanie, kiedy dany fragment interfejsu faktycznie potrzebuje odświeżenia, a kiedy jego stan pozostaje nienaruszony.